من این مقام به دنیا و آخرت ندهم                      اگرچه در پی ام افتند هردم انجمنی

هر آنکه کنج قناعت به گنج دنیا داد                      فروخت یوسف مصری به کمترین  ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود                        به زهد همچو توئی یا به فسق همچو منی

ز تند باد حوادث نمیتوان دیدن                             در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

ببین در آینه ی جام نقش بندی غیب                    که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

ازین سموم که بر طرف بوستان بگذشت               عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند                چنین عزیز نگینی بدست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ                         کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی