(نیچه)

در روز های کهن، هنگامی که نخستین لرزش سخن به لب هایم آمد، از کوه مقدس

بالا رفتم و با خدا گفتم((خداوندگارا،من بنده ی تو ام.اراده ی پنهان تو قانون من است

و تا ابد تو را فرمان بردارم.))اما خدا پاسخی نداد،و مانند طوفانی سهمگین گذشت.

آنگاه پس از هزار سال از کوه مقدس بالا رفتم و باز با خدا گفتم((آفریدگارا،من آفریده ی

تو ام.تو مرا از گل ساختی و من همه چیزم را از تو دارم.)) اما خدا پاسخی نداد و مانند

هزار بال تیز پرواز،گذشت.

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم((ای پدر، من فرزند تو ام.

تو با رحمت و محبت مرا به دنیا آوردی و من با محبت و عبادت،ملکوت تو را به ارث

می برم.))اما خدا پاسخی نداد و مانند مهی که تپه های دوردست را می پوشاند،گذشت.

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم((خدای من، ای آرمان و

سر انجام من، من دیروز تو ام و تو فردای منی. من ریشه ی تو ام در خاک و تو گلاله ی

منی در آسمان، و ما با هم در برابر خورشید می بالیم.))

آنگاه خدا بر من خمید و در گوشم سخنان شیرینی به نجوا گفت،و مانند دریایی که جویباری

را در بر می گیرد،مرا در بر گرفت.

 و هنگامی که به دره ها و دشت ها فرود آمدم خدا هم آنجا بود.

 

( ديوانه/خليل جبران/ترجمه ي نجف دريابندري)

 

 

(ماسه و کف/خلیل جبران)

تازیانه ببندد.

(بتهوون)