فکر کردی من مرد جاده ام ،

و عاشقم شدی.

من، مرد جاده نیستم ،

من گم شده بودم.

(لئونارد کوهن)

(هفته نامه ی همشهری جوان)

فاصله ها را حفظ کنیم. اگر بیش از حد به هم نزدیک شویم ، می سوزیم و اگر بیش از حد از یکدیگر دور

شویم ، یخ می بندیم. باید بیاموزیم که فاصله ی مناسب را حفظ کنیم و از آنجا تکان نخوریم.این آموختن

نیز همانند دیگر چیزهایی که از اعماق وجود می آموزیم ، تنها با تجربه ای سخت امکان پذیر است. باید

بابت آن بهایی بپردازیم تا متوجّه اش شویم.

(دیوانه وار/ کریستین بوبن)

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود                            گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند                       در راه هوشیاری خود ، مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست                  وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده                                   آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند                         وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد                             آن دیگری همیشه به پیوست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای                               وقتی میان طایفه ای پست می رود

هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ                     بر ما هر آنچه لایقمان هست، می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست                          تیریست بی نشانه که از شصت می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند                       اما مسیر جاده به بن بست می رود

(افشین یداللهی)

(آلبوم نهان مکن/علیرضا عصار)

به دنبال چه می گردیم

این سان سراسیمه و با شتاب

کاش می دانستیم

(نهج البلاغه)

نرسیدن عاشق به معشوق.

تنها همین عشق، ابدیست:

عشق به معشوق دست نایافتنی.

آدمها پیچیده هستند.

آدمها زشت نیستند.

آدمها زیبا هستند؟!

آدمهای زیبا هم هستند.

اما باور نمیکنم آدمهای زشت هم هستند، حتی اگر تمام دنیا این را فریاد بزنند، باور نمیکنم

 چون" نمی خواهم "باور کنم.

آدمها هستند.

آدمها فرشته نیستند.

فرشته ها هم آدم نیستند!

آدمها هستند.

آدمها نمی دانند چرا هستند.

آدمها نمی دانند،

آدمهایی هم هستند که می دانند:

می دانند که نمی دانند.

آدمها هستند.

آدمها خوشحالند از اینکه هستند؟!

آدمهای ناراحت هم هستند، از اینکه "چرا" هستند!

آدمها هستند.

آدمها گناه کار هستند.

آدمهای بی گناه هم هستند؟

آدمها هستند.

آدمها خسته هستند.

همه ی آدمها؟

آدمها شاید فقط "هستند"

فقط "هستند"

خودبینی می کند.جوانان از آن روی مغرورند که دائماً با امثال خود که هیچ یک از آنها چیزی نیستند اما

می خواهند خیلی چیزها باشند ، معاشرت می کنند.

(نیچه)

تا آنگاه که ساعت فراق فرا می رسد.

(پیامبر/خلیل جبران/ترجمه ی نجف دریابندری)