احساسات پاکمان را با تاریکی درون کدامین اهریمن پلیدی معامله کرده ایم؟ به چه قیمتی؟

و این آخر راه است

قلب ویران                               

                  احساسات ناپاک

از خود آرمانیمان چقدر دوریم

اما به مقصد نزدیکیم

                           ویرانی مبارکمان باد

          کابوس دنیا ؟

خداوندا !

                  رسم مروّت نیست،

رحمی!!!!

آرزو ندارم جای تو باشم

امّا

ای کاش با چشمان تو می دیدم

ای دنیا

ای خدا

ای سرنوشت بشر

ای فرجام

ای ناشناخته که هیهات از لحظه ای که شناخته شوی!

مرا می ترسانی

تفاوت انسانهایی که دنیا را زیبا می بینند با آنهایی که دنیا در نظرشان پست و متعفن جلوه می کند در این است:

                                                                      اندک مایه ای تخیّل

به یکدیگر که رحم نمی کنیم ، هیچ

کمر به نابودی خود بسته ایم

با نهایت قدرت به خودمان و زندگیمان حمله ور شده ایم

شگفتا !!!

این راه را نهایت ، صورت کجا توان بست؟!!!

      گناه کلمه بود

          و سپس سکوت

                    و ژرفای نگاه ،

بخشش !!!

لازم نیست اعدامش کنید

یک انسان ، هیچ گاه نمی تواند انسان بودن خویش را جبران کند.