به ما موهبت بی تفاوتی عنایت فرما

آمین

 پریشان خاطریم از این روست که از این پس دیگر نمی توانم تو را باور کنم. 

(نیچه)

این هم از آن طنزهای روزگار

همه ی دنیا سوار و

                    من پیاده

اینجا همه هر لحظه می پرسند: << حالت چطور است؟>>

اما کسی یک بار از من نپرسید<<بالت...>>!

(قیصر امین پور)

نیک می پندارند!

فقط ترسم از این است که وجود داخلی اش را نیز منکر شوند

که در این صورت پندارشان را به استهزاء می گیرم.

میان گریه می خندم که چون شمع اندرین مجلس

زبان آتشینم هست ، لیکن در نمی گیرد

(حافظ)

آسمان می بارد

من نیز بارانی ام همچون آسمان

چه شاهوار ترانه ی عشق را می خواند

و من لمس می کنم احساس لطیف بودن را

آسمان که می بارد، تسلیم بودن خویش می شوم

ببار ای بارون ببار

با دلم گریه کن خون ببار

در شبای تیره چون زلف یار

بهر لیلی چو مجنون ببار

ای بارون

تا فراموش نکنم که گاهی چقدر دلتنگ می شوم ،

دلتنگ هیچ و این از تمام انواعش غریب تر است.

اینجا باران نمی بارد

و من به انتظار می نشینم

                             آری شود، ولیک به خون جگر شود

(حافظ)

هیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را

                             قُل لِصاحٍ تَرَکَ النّاسَ من الوجدِ سُکارا

(سعدی)

رآلیسم ، گرسنه را مسموم می کند و ایده آلیسم ، از گرسنگی می کشد!

(علی شریعتی)

               هوشم ببر زمانی ، تا کی غم زمانه؟

(سعدی)

من به اندازه ی کافی گرفتاری دارم،

متشکّرم!

روزی مجازاتم کنی بی هیچ بخششی.

می خواهم با آتش دوزخ تطهیرم کنی.

می خواهم خالص شوم ، نابِ ناب

می خواهم من شوم.

با عشقت مرا بسوزان،

دم نمی زنم.

من محتاج آتشم.

ما محکومیم که هیچ غلطی نکنیم.

این همان چیزی است که اسمش را گذاشتند ابتذال.

(رومن گاری/خداحافظ گاری کوپر)

از تدریج متنفرم ،

کمی سرعت لطفاً!!!

                                  جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

کسان که در رمضان چنگ می شکستندی

                                  نسیم گل بشنیدند و توبه بشکستند

به راه عقل برفتند سعدیا بسیار

                                  که ره به عالم دیوانگان ندانستند