شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد

و نسیمی خنک از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می روبد.

بوی هجرت می آید:

بالش من پُر آوازِ پَرِ چلچله هاست.

...

باید امشب بروم

...

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

(سهراب)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من سیب را و تو سُها را؛

هردو سخت سخاوتمندیم